همشهری آنلاین: متیو مککانهی، بازیگر برنده اسکار، در آستانه دریافت جایزه «افسانه و پیشگام» ورایتی، از میراثی گفت که میخواهد از خود به جا بگذارد، از سینما و نقشهایی که هنوز برایش مهماند تا تدریس به نسل تازهای از فیلمسازان و بازیگران. اما شاید صریحترین بخش حرفهایش درباره چیزی بود که سالها طول کشید تا یاد بگیرد: نباید از خراب کردن ترسید.
مککانهی که بیش از سه دهه در سینما فعال بوده، میگوید حالا بیشتر به انجام کارهای ماندگارتر فکر میکند: «آیا دارم کارهایی میکنم که میخواهم ماندگار باشند؟ بله. آیا سعی میکنم به جای آتشهای کوچک، آتشهای بزرگ روشن کنم؟ بله.» او یکی از بزرگترین شکلهای ماندگاری را در فرزندانش میبیند. مککانهی درباره سه فرزندش میگوید: «وقتی بچه دارید، این شکل واقعی جاودانه شدن است. آنها ادامه پیدا میکنند و اینکه چه مقدار از شما را با خودشان جلو میبرند، مهم است.»
این بازیگر در سالهای اخیر همزمان با بازیگری، به تدریس در دانشگاه تگزاس نیز پرداخته است. در کلاس «فیلمنامه تا پرده» او تلاش میکند دانشجویان را از وسواس برای اجرای مو به موی فیلمنامه رها کند. مککانهی میگوید وقتی خودش در اوایل دهه ۱۹۹۰ در مدرسه سینما درس میخواند، تصور میکرد هرچه در فیلمنامه نوشته شده باید دقیقاً همانطور فیلمبرداری شود؛ رویکردی که به باور او میتواند مانع دیدن لحظههای جادویی شود. او حالا به دانشجویانش میگوید: «بگذارید نفس بکشد. این یک اثر هنری زنده است. بگذارید تبدیل شود به چیزی که میخواهد بشود.» اما شاید فلسفه آموزشی او در یک جمله خلاصه شود: «همین حالا امتحانش کن. فیلمبرداری کن. دیگر دربارهاش حرف نزن.»
مککانهی اعتراف میکند که خودش هم زمانی از «خراب کردن» میترسیده است، اما حالا آرزو میکند مسیر متفاوتی را زودتر انتخاب کرده بود: «به گذشته نگاه میکنم و میگویم: ای کاش زودتر کارهای مزخرف بیشتری انجام داده بودی. ای کاش بیشتر خراب میکردی، خجالتزده میشدی و دوباره امتحان میکردی.»
این نگاه به سالهای آغازین بازیگریاش نیز برمیگردد؛ زمانی که در فیلم «مات و مبهوت» ریچارد لینکلیتر بازی کرد. مککانهی درباره ورودش به آن پروژه میگوید: «نمیدانستم چه کار میکنم، اما قطعاً غریزهاش را داشتم.» او همکاری …
